|
HISTORIA
Pierwsze informacje o passiflorach pojawiły się rzecz jasna dopiero po podboju Ameryki Południowej
przez Hiszpanię. Po raz pierwszy wspomniał o nich w 1553 roku Cieza de León w swojej historii Peru, a pierwszy opis pochodzi z 1569 roku,
z dzieła Nicolása Monardesa poświęconego ziołom i roślinom leczniczym używanym przez Indian w Indiach Zachodnich.
Hiszpanie określali passiflory nazwą granadilla, co znaczy dosłownie "mały granat", od początku wiążąc ich
wygląd z symboliką Krzyża (patrz Legenda).
W 1753 roku Linneusz opublikował swe przełomowe dzieło Species plantarum,
w którym oficjalnie nazwał tę grupę roślin passiflorami lub flos passions (gdzie flos znaczy kwiat, a passion> - meka, stąd polska
nazwa męczennice) i opisał 24 gatunki. Były to: caerulea, capsularis, cupraea, foetida, hursuta [syn. suberosa], holosericea, incarnata,
laurifolia, lutea, maliformis, minima [syn. pallida], multiflora, murucuja, pallida, petada, perfoliata, punctata, rotundifolia, rubra, serratifolia,
serratodigitata, suberosa, tiliifolia oraz vespertillo.
Passiflory dość łatwo dają się krzyżować między sobą, tworząc, często przepiękne, hybrydy, czyli mieszańce.
Pierwsze hybrydy pojawiły się w XIX wieku: w 1822 roku opisano P. xcaerulea-racemosa (dziś nazywaną P. xviolacea),
w 1824 P. alato-caerulea (dzisiejsza P. xbelotti), a w 1825 roku P. xcolvillii (hybryda P. incarnata i P. caerulea).
Od tego czasu stworzono sztucznie ponad 400 hybryd.
|
|
|
|